=====================================================================
شکوه ميرزادگی
از نگاه يک زن
جمعه 18 فروردين 1385 ـ برابر با 7 آوريل 2006
|
رهبر جنبش آموزشی زنان
آمريکا «اما هارت ويلارد» از اولين زنانی است که، قبل از جنبش های برابری طلب زنان، جنبش آموزش زنان را رهبری کرده است. او در سال 1787 بدنيا آمد و يکی از هفده فرزند يک خانواده زارع بود. او در يک مدرسه محلی تحصيل کرد و در هفده سالگی به شغل معلمی مشغول شد. ازدواج او با يک پزشک وقفه ای در فعاليت های او به عنوان يک دانشجو و معلم ايجاد کرد اما او لحظه ای از فکر درس دادن، به خصوص به زنان، باز نمی ايستاد. در بيست سالی به فکر اجرای طرحی برای آموزش زنان افتاد و شروع به کار کردن و نوشتن روی آن طرح شد. در سال 1812، وقتی که فقط بيست و پنج سال داشت، با اصرار از شوهرش خواست تا مدرسه ای را در خانه اش باز کند تا بتواند به زنان درس هايي را ارائه دهد که معمولاً در مدارس دختران تدريس نمی شد ـ درس هايی همچون رياضيات. بزودی کار اين مدرسه خانگی گرفت و او از دانشمندان و افراد سرشناس شهر دعوت می کرد تا در زمان امتحانات به مدرسه خانگی او بيايند و شاهد پيشرفت شاگردانش باشند. او در همين ايام طرح آموزشی خود را نيز با نام «طرحی برای بهبود آموزش زنان» نوشت و آماده کرد. در اين کار بسيار محتاط و هوشيارانه پيش می رفت و مراقب بود که مردها فکر نکنند خيال برابری خواهی با مردان را در سر دارد و، در نتيجه، جلوی کارش را بگيرند (فراموش نکنيم که اين موضوع مربوط به حدود دويست سال قبل است). به هر حال، تلاش او اين بود که زنان نيز بتوانند به جای مدارس اختصاصی يا خصوصی در مدارس عمومی مثل مدارسی که مردان در آن درس می خواندند به آموزش ببينند. او می دانست که برای رسيدن به هدفش به حمايت مردانی نياز دارد که مشاغل مهم دولتی را می گردانند و به همين منظور به نيويورک رفت و طرح خود را برای فرماندار آن ايالت، که نامش کلينتون بود، فرستاد. نامه ای که او همراه اين طرح فرستاد در کمال فروتنی و تواضع و با کلماتی نوشته شده بود که بيشتر به خواهش و تمنا شبيه بود تا کلماتی که يک طراح امور آموزشی نوشته باشد. به هر حال او هر کاری که لازم بود انجام داد تا توانست به آرزوی خود که هموار کردن راه ورود زنان به آموزشی يکسان با مردان بود برسد.
زنان افغانستانی و حضور در
قوه قضاييه
زنان عضو مجلس شورای ملی
افغانستان، که بيست و پنج در صد از نمايندگان اين مجلس را تشکيل می دهند،
در آخرين نشست خود در مجلس مزبور که برای بررسی کابينه پيشنهادی حامد کرزای
تشکيل شده بود، ضمن اين که خواستار حضورچهار زن وزير در کابينه جديد
افغانستان شدند تلاش کردند تا حضور زنان را در قوه قضاييه نيز به ديگران
بقبولانند. و اين در حالی بود که کابينه پيشنهادی آقای کرزای تنها يک زن
وزير داشت و در قوه قضاييه هم هيچ زنی نبود (می بينيد که تازه از کشور
همسايه شان، که سرزمين ما باشد، در همين حدش هم جلوتر ند). طبق قانون اساسی
افغانستان، تک تک وزيران کابينه دولت و روسا و اعضای قوه قضاييه بايد از
مجلس شورای ملی افغانستان که 249 نماينده دارد رای اعتماد بگيرند. کاش زن
ها از حرف خودشان پايين نيايند و تا می توانند تعدادشان را در دولت، و به
خصوص در قوه قضاييه که سرنوشت ساز ترين جا برای زنان کشورهايي نظير ماست
زياد کنند. چرا که تنها با حضور در اين مراکز است که می توانند منافع زنان
را در قانونگزاری از يکسو و اعمال منصفانه آن از سوی ديگر تضمين کرد.
کودکان و زنان، نقش
آفرينان نمايش های مذهبی يادم می آيد که قبل از انقلاب تعزيه مخصوص مردها بود. تعزيه تئاتری مذهبی محسوب می شد که هنرپيشه هايش همه بايد مرد می بودند و اگر هم قرار بود شخصيت زنی در اين نمايش ها وجود داشته باشد اينگونه نقش ها هم به مردهايی واگذار می شد که می توانستند نقش زنان را بازی کنند و با چادر و عبا و نقاب اينگونه نشان دهند که يک زن هستند. اما بعد از انقلاب کم کم زنان نيز وارد تئاتر های مذهبی، يا تعزيه، شده اند. البته نه نمايش هايي که زن و مرد بتوانند در آن بازی کنند. نه. حضور زنان فقط در نمايش هايي مجاز است که شخصيت هاشان زن باشند. اما البته، تا آنجايي که من اطلاع دارم، آن ها هنوز نتوانسته اند نقش زنان بزرگ اسلام را بازی کنند و فعلا فقط اجازه دارند در اين نمايش ها در نقش عزاداران ظاهر شوند. مثلا در هفته ی پيش روزنامه های ايران گزارشی تصويری داده بودند از مراسم عزاداری برای حضرت رقيه که به هنگام مرگ طفلی خردسال بوده است. در اين مراسم، که به صورت نمايشی انجام می شده، از دختران کوچک پنج شش ساله ای استفاده شده که زير تابوت حضرت رقيه را گرفته و بين مردمان می چرخاندند تا هر چه بيشتر از مردمان اشک بگيرند. و فکر می کنم حداکثر پيشرفت آنها در کار نمايش اين باشد که، اگر صبر و تحمل داشته باشند، ممکن است اجازه بيابند تا در نقش های مهم تري، مثل نقش خود حضرت رقيه، ظاهر شوند. راستش من هم که اين گزارش تصويری را ديدم اشک هايم درآمد اما نه برای حضرت رقيه ای که هزار و سيصد چهارصد سال پيش فوت کرده و احتمالا اکنون در بهشت برين زندگی خوشی دارد. اشک های من برای کودکانی فرو ريخت که به جای بازی و نشاط و جشن و پايکوبی اينگونه بايد در اين سن و سال به مرگ بيانديشند و، اگر مرده ای در کار نباشد، تابوتی خالی را به دوش جسم و روح خويش بکشند و همراه مرده ها قدم بزنند.
فمنيسم خوب است، اما
نه بهتر از قوانين اسلامی
آرشيو از نگاه يک زن خانه پويشگران تماس
|
