جمعه  ششم آبان ماه 1384 ـ برابر با 28 اکتبر  2005

مستند سازی عکاسی و اسناد آن دوره با ارزش است. و بلافاصله عکسس های او در کتابی به نام   An American Exodus: A Record of Human Erosion.  به او بلافاصله بورس ها مختلفی دادند که  او نپذيرفت و ترجيح داد که با روش خودش عکاسی کند. پس از حمله پرل هاربر او توانست دردناک ترين عکس های خود را از کمپ ژاپنی – آمريکايي های و فراری ها و بازداشت شده بگيرد که جهانی شد و اکثرشان در مجله لايف منتشر شد. او همچنين از دهکده مورمن ها و  ايرلندی ها روستايي  عکس هايي استثنايي دارد. دوروتا لانگ در همين ماه زندگی را وداع گفت دراکتبر هزار و نهصد و شصت و پنج. و يک سال پس از مرگش  افتخار اين را پيدا کرد تا کارهايش در موزه های هنر مدرن نيويورک گذاشته و جاودان شود.

جايي که مردان و احتمالا همان قضات می توانند با داشتن همسر چندين معشوقه رسمی به نام صيغه داشته باشند و قانون عقب مانده زناشويي در ايران به زنان اين مردان اجازه اعتراض هم نمی دهد، زنان را برای چنين جرمی سنگسار می کنند. همين چندی پيش بود که حکومت اسلامی پس از فشارهای های بين المللی اعلام کرد که حکم سنگسار را متوقف کرده است. اما حالا دوباره می خواهد سنگسار صغرا را در ملاء عام به اجرا بگذارد. يادمان باشد که اين نوع حکومت ها می توانند از داشتن بمب اتمی بگذرند ولی از زن نافرمان نخواهند گذشت. هر چه باشد نافرمانی زنان بيش از هر بمبی به آرامش خدا- مردان لطمه خواهد زد و خواب از چشمانشان خواهد گرفت.

دايره المعارف روزنامه نگاران زن ايرانی
خانم ژيلا بنی يعقوب نويسنده و روزنامه نگار فعال و خوش فکر مقيم ايران اخيرا مشغول تهيه  دانشنامه يا دايره المعارف روزنامه نگاران زن ايرانی شده اند. اين دانشنامه همه زنان روزنامه نويس، و عکاس مطبوعاتی را که در نشريات داخلی و خارجی از سال 1300 شمسی کار کرده اند معرفی خواهد کرد. ژيلا خانم بني يعقوب از همه زنان روزنامه نگار و عكاس مطبوعاتي در ايران و آنهايي كه در خارج از كشور در نشريات فارسي زبان و يا غير فارسي زبان كار كرده ويا مي كنند، دعوت كرده است تا با ارسال بيوگرافي كامل خود، او را در تدوين اين دانشنامه ياري كنند. خانم ژيلا بنی يعقوب می گويند که «اين دايره‌المعارف زناني را كه به طور پراكنده و غير حرفه‌اي مطالبي را در نشريات مختلف منتشر كرده‌اند در بر نمي‌گيرد.» برای اطلاعات بيشتر می توانيد با ايميل خود خانم بنی يعقوب تماس بگيريد: baniyaghoob@yahoo.com

زنان است. می گوييد نه؟ پس چرا اين دستور را آقای علی اوسط که هم معاون سياسی و هم معاون امنيتی هستند گفته اند؟ به هر حال منظور اين است که زنان اگر نفس راحت نکشند هم اجر دنيوی دارند و هم اجر اخروی. و ايشان پس از اعلام اين دستور فرموده اند که «بايد عواملی که بيشترين آسيب را به بانوان استان وارد می کند شناسايي شود و با اولويت مورد رسيدگی قرار گيرد.:» و البته اين عوامل هم حتما در ارتباط با مسايل سياسی و امنيتی زنان ايرانی است. نمی دانم چرا وقتی اين خبر را خواندم ياد عکسی افتادم از فيلم زندان زنان از امير عابدی که ملاحظه می کنيد.

طرفداری از حقوق زنان در افغانستان عاقبت ندارد!

شخصيت قابل احترام افغانستان را دستگير کردند. ايشان که مدت هاست بدليل حمايت از حقوق زنان مورد فشار رهبران مذهبی افغانستان است، به دستگيری و اتهام خود به عنوان اهانت به اسلام اعتراض کردند اما نتيجه ای نداشت. ايشان همينطور در روز سه شنبه هجدهم اکتبر برای اولين بار پس از دستگيری در کميسيون رسيدگی به تخطی های مطبوعاتی وزارت اطلاعات و فرهنگ  افغانستان حاضر شدند و باز اتهام اهانت به اسلام را رد کردند با اين حال اين کميسيون آقای محقق نسب را از سردبيری مجله حقوق زن بر کنار کردند و گفتند که ايشان صلاحيت نشستن در چنين جايي را ندارد و غير حرفه ای عمل کرده است. و به قول دوستی که فعال امور زنان در کابل است: "در واقع بهشان گفتند که هر کس از حقوق زنان حرف بزند هم حرفه ای عمل کرده و هم دارد به اسلام اهانت می کند. "
به هر حال بايد که به اين روزنامه نويس شجاع سلام گفت، مردی که در وانفسای کمبود مردان طرفدار حقوق زنان تا همين جا هم خيلی خوب پيش رفته است.

جمعه  بیست و نهم مهرماه 1384 ـ برابر با 21 اکتبر  2005

پشت يک شير تا ممنوعيت حضور با اهميت و مقتدر يک زن ـ که برای مهاجمين غير قابل قبول بود ـ حل شود. (قابل توجه کسانی که فکر می کنند شير و خورشيد متعلق به شاهان است و ربطی به فرهنگ ايرانی ندارد). اين در پرده رفتن زنان ايرانی تا به آنجا رسيد که حتی برخی از افراد تحصيل کرده و کتابخوان  نيز فکر می کردند و فکر می کنند که زنان قبل از اسلام هم در پرده بوده اند و دليلشان هم اين است که: «چرا جز چند مورد مجسمه ی زنی نداريم؟» و کمتر کسی به اين واقعيت دردناک می پردازد که زنان ما را با پوشش و بی پوشش، زنده و مرده در پرده بردند تا نشانی از حضور انسانی آنها نباشد. من اما فکر می کردم که اين مطلب را حداقل متخصصين تاريخ يا باستانشناسی بايد بدانند اما با کمال حيرت متوجه شدم که گستره ی تسلط مردسالاری در سرزمين ما تا به جايي کشیده که علم و تخصص را هم مرعوب خود کرده است. توجه کنيد: همين چند روز پيش تارنمای ميراث خبر اطلاع داد که تازه ترين کاوش های باستان شناسی در تپه ربط سردشت باعث شده است که «چهار الهه ی بالدار روی آجر را که متعلق به سه هزار سال پيش است پيدا کنند.» اما نکته مهم قضيه در اين است که آقای «رضا حيدري»، باستان شناس سازمان ميراث فرهنگي وگردشگري آذربايجان غربي که خبر اين کشف تازه را اعلام کرده، گفته است که اين «خدا- زن» ها منحصر به فردند. و دليلی را هم که ارائه داده آن است که حتی در تخت جمشيد به آن عظمت هم هيچ نقشی از زن يافت نمی شود. يعنی ايشان نمی دانند که اگر نقش زنی در تخت جمشيد نيست به خاطر نابود کردن آن ها بوده است؟ و از کشف اين همه مجسمه بی سر و دست زنان در سراسر ايران زمين خبر ندارند؟ به هر حال سر بيرون کردن چهار خدا- زن ديگر ايرانی از خاک و حضورشان در زمانه ای که حضور زنان برتافته نمی شود معنای سمبوليک قشنگی دارد.

غذاهای سنتی بيانگر اين موضوع است که بانوان ايرانی علاقه قابل توجهی به حضور در اين فضای سنتی از خود نشان می دهند. بنابراين اتحاديه قهوه خانه های سنتی هميشه در صدد اين بوده است که برخی از قهوه خانه های سنتی را به بانوان اختصاص دهد تا خانم ها مجبور به پيمودن مسافتی طولانی تا قهوه خانه های کوهپايه ای نشوند.» تا اين جای قضيه ممکن است شما هم مثل من فکر کنيد که منظور از اين قهوه خانه های اختصاصی يعنی که در اين قهوه خانه ها زن ها هم می توانند کنار مردهايشان باشند و از مزايای قهوه خانه که همين آقا آن را «معيادگاه اهل فضل، نويسندگان و شعرا»! دانسته اند برخوردار شوند. ولی يک پاراگراف پايين تر متوجه می شويد که منظور قهوه خانه هايي است که فقط زنان در آنجا باشند و حتی آقای رييس اتحاديه اطمينان داده اند که «پرسنل اين قهوه خانه ها  از مديريت گرفته تا خدمه و آشپز همه زن هستند». و بالاخره زنان بايد خوشحال باشند که پس از 400 سال که منتظر ورود به قهوه خانه بوده اند وارد قهوه خانه های اختصاصی بشوند و پس از 150 سال درست  مثل دوران قاجار در قهوه خانه هايي به شکل حرمسرا بنشينند و تا دلشان می خواهد قليان بکشند و تخمه بشکنند و غيبت کنند. من اگر به جای زنان داخل کشور بودم رفتن به اين قهوه خانه ها را تحريم می کردم و از کنارشان هم رد نمی شدم.

جهيد و فرياد زد: برادران سفيد من بالاخره آمدند. » پدربزرگ او رييس يکی از قبايل بزرگ سرخپوستان بود و از کسانی بود که ترجيح می داد مذاکره کند و نجنگد. سارا شش ساله بود که با پدربزرگش راهی کاليفرنيا شد. قرار بود در آنجا پدربزرگ او وارد مذاکراتی با نمايندگان دولت شود. او در آنجا رسما به سفيدها معرفی شد اما هنوز از آنها به شدت می ترسيد. ولی شيوه زندگی آنها را دوست داشت. او در خاطراتش از صندلی، آباژور، تختخواب، ظروف رنگارنگ و غذاهاي تازه ای می گويد که او را به هيجان می آورد. اما اين هيجان زياد ادامه نداشت. پدربزرگ او را به مدرسه ای سپرد و رفت. او در آنجا به مدرسه رفت و به سرعت زبان انگليسی و اسپانيايي را ياد گرفت. و پس از چند سال به زادگاهش بازگشت. در آنجا مدتی را در يک خانواده سفيدپوست گذراند و نام سارا را بر او نهادند. اما وقتی خواست به مدرسه یرود، خانواده های سفيدپوست با حضور او در مدرسه بچه هايشان مخالفت کردند. و او ناچار به کاليفرنيا بازگشت. دور بودن او از فاميل و خانواده و زادگاه برايش رنج آور بود اما او تصميم گرفت که در جايگاهی قرار بگيرد که بتواند به خانواده اش و همه ی سرخپوستان کمک کند و اين کار را هم کرد. او زندگی اش را وقف سفرهای سازنده، سخنرانی ها، ساختن مدارس در کمپ های سرخپوستی و جلوگيری از جنگ کرد. وقتی سی و دو ساله بود و در سانفرانسيسکو زندگی می کرد دريافت که پدر و تعداد زيادی از قبيله پدری اش به دست قبيله ی ديگری اسير شده اند ـ قبيله ای که راه جنگ را پيش گرفته بود و داشت با ارتش می جنگيد. سارا از ارتش خواست تا به او اجازه دهند برود و با آنها مذاکره کند. او صد ها مايل راه را پياده پيمود تا بتواند به قبيله گروگانگير برسد و با درايت همه را آزاد کند. سارا در شانزده اکتبر 1891 زندگی را وداع گفت و نام و خاطره اش به عنوان زنی غرورآفرين، صلح دوست، و فداکار در دفتر زنان بزرگ آمريکا ثبت شد.

نيافته. در کشورهای پيشرفته زنان نقش تزئينی ندارند، برای بدست آوردن شغلشان نه تنها به اندازه يک مرد کار کرده اند بلکه به مراتب سخت تر کار کرده اند، اطلاعات و دانش شان از کاری که بر عهده دارند دست کمی از مردها ندارد و، مهم تر از همه ی اين ها، خودشان برای بدست آوردن اين شغل تلاش کرده اند و کاری نيست که در ارتباط با پدر يا همسر يا اقوام مردشان بدست آورده باشند و باز کاری نيست که بدليل چسبيدن به حکومت و تاييد اعمال آن به وزارت و وکالت برسند ـ آنگونه که سرزمين خودمان عمل می شود. به هر حال خانم «آنگلا مرکل»، پس از کلی زحمت و پس از توافق هايي سياسی با حزب سوسيال دموکرات، صدراعظم آلمان شد. توافقی که ايشان با سوسيال دموکرات ها کرده اند سبب می شود که هشت وزير سوسيال دموکرات در کابينه ايشان حضور داشته باشند و حزب خانم مرکل فقط شش کرسی در اختيار داشته باشد. و زن می خواهد که از پس چنين کابينه ای برآيد! خانم مرکل وعده داده است: «هدف ما تشکيل يک دولت ائتلافی است تا مجری سياست های تازه باشد.» تا اين جای قضيه مربوط می شود به مردمان آلمان؛ اما من ـ به عنوان يک زن ايرانی ـ پیش از هر چیز آرزو دارم روزگاری ما هم در سرزمين مان زنانی داشته باشيم که شغل های مهم اما غير تزئينی داشته باشند؛ و بعد هم زمانی براستی از انتخاب اين خانم صدراعظم خوشحال خواهم شد که سياست های تازه ای که وعده کرده، به روال گذشته، به زيان مردم ما تمام نشود.

جمعه  بیست و دوم مهرماه 1384 ـ برابر با 14 اکتبر  2005

کار زنان نياز است. و خانم فرشته اعرابی نگاه اصولی تری به اين ماجرا دارند و  می گويند که، علاوه بر باور و فرهنگ نادرست در جامعه، ماده 1117 قانون مدنی نيز در ایجاد موجبات عدم اشتغال زنان موثر بوده است. اين ماده از قانون به صراحت می گويد که: "شوهر می تواند زن خود را از حرفه يا صنعتی که منافی مصالح خانوادگی، يا حيثيات خود يا زن باشد، منع کند." اما تشخيص اين منافی بودن شغل با حيثت و مصالح را فقط شوهر می دهد. نکته جالب ديگری که اين خانم به آن اشاره کرده اند نظر برخی از ديدگاه های فقهی است که اصولا "خروج زن از خانه را، به هر منظوری که باشد، بدون موافقت شوهر منع کرده اند."  در واقع هم که باید علت اصلی ماجرا را در همین زمینه ها جست و نه در توسعه نيافتگی جامعه، چرا که ما در کشورهاي توسعه نيافته ای که قوانين مذهبی بر آن مسلط نيست (مثل برخی از کشورهای آفريقايي) به مشکل عدم حضور زنان در بازارهای کار بر نمی خوریم و يا آن را کمتر می بينيم. و باور کنيد اگر قوانين موجود در ايران هم بگذارد، مردم خواهند پذيرفت که زنان ما هم می توانند کار کنند. باور کنيد. ما هم می توانيم کار کنيم.  

تساوی در کشتن برای خبرنگاران زن

          معمولا در زمان های جنگ، يا اتفاقات غيرعادی، خبرنگاران هميشه در خطر بوده اند. اين را در همه ی جای دنيا می شود ديد. اما در سرزمين ما در زمان صلح و در زمان های ظاهرا عادی هم خبرنگاران گرفتار انواع مصيبت ها می شوند ـ از سر بريدن گرفته تا قصد به دره پرتاب کردن و تا به زندان های طويل مدت انداختن آنها. در نتیجه، اين حرف «گزارشگران بدون مرز» که اعلام کرده اند «ايران زندان روزنامه نويسان است» حرف کاملا درستی است. در اين میان مدتی است که خطرسازان به سراغ زنان خبرنگار رفته اند و خواسته اند ـ لا اقل از این بابت ـ تساوی را برقرار کرده و آنها را هم از مراحم خود بی نصيب نگذارند. مدتی پیش دیدیم که خانم رويا طلوعی را گرفتند و انواع و اقسام تهمت ها را به ايشان زدند. هفته گذشته هم پایگاه اینترنتی «تبريز نيوز» از ربوده شدن يک زن خبرنگار به نام معصومه باباپور خبر داد. اين خانم را مدت ها تلفنی تهديد می کرده اند و سپس او را در خيابان می دزدند و پس از اين که او را با نه ضربه چاقو مجروح می کنند زير پلی می اندازندش؛ حتما به خيال اين که کشته شده است. معصومه باباپور اکنون در بيمارستان بستری است و پليس هم البته نتوانسته آدم ربايان را پيدا کند؛  همانطور که مجرمين قت&#