شکوه ميرزادگی ـ ازنگاه يک زن

وزير کشور هم رسماً به جمع مردان طرفدار چند همسری جمهوری اسلامی پيوسته و ترويج آن را يکی از راه های رفع مشکل اجتماعی جوانان دانسته است. ايشان می فرمايند: «ازدواج موقت تنها براي کامجويي و سوء استفاده مردان داراي همسر نيست که بروند و براي بار چندم ازدواج کنند؛ چراکه ما نمي توانيم نسبت به خصوصيات سني قشر جوان که خداوند شهوت را در وجود او قرار داده، بي تفاوت باشيم». آقای وزير کشورکاملاً حواسش جمع بوده که چه می گويد و با گفتن اينکه ازدواج موقت «(تنها) برای مردان دارای همسر نيست»، در عين حالی که ظاهرا خواسته فکری برای غرايز جنسی جوان ها بکند، اما دلش نيامده که مردان زن دار را از اين «کامجويي» و «شهوت پرستی خدادادی» معاف کند. به دنبال وزير حامی «شهوت خدادادی» چند تن از طرفداران اين نوع افکار هم به ميدان آمده و دلسوزی را برای غرايز جوانان شروع کرده اند. اما در سوی ديگر مخالفين اين نوع به اصطلاح ازدواج موقت و در واقع فحشای رسمی روز به روز زيادتر می شوند و هم واکنش هاشان، زيادتر و شجاعانه تر شده است. دو نکته در اين ميان بسيار مهم است؛ بنظر من، و همانطور که مدتی قبل هم در اين ستون نوشتم، يکی از مهمترين دلايلی که ازدواج موقت در جامعه ما و حتی در بين افراد مذهبی جا نيفتاده است حضور فرهنگ ايرانی ما است که بيست و هفت سال است مقابل اين امر غير اخلاقی و ضد بشری ايستاده است. درست است که ازدواج موقت در طول قرن ها ـ و تا قبل از سال های آخر دوران پهلوی ـ آزاد وجود داشته اما هميشه در جامعه ايرانی اين کار به نوعی سبب تحقير زنان بوده است. يعنی زن صيغه ای زنی بوده که از فقر و بدبختی تن به صيغه شدن داده است. حتی، در ضرب المثل های ما، وقتی کسی را می خواهند کوچک بشمارند می گويند «مگر از زن صيغه ای است؟» يعنی حتی بچه های بی گناه و بی تقصير زن صيغه ای هم کمتر قابل احترامند. و نکته مهم ديگر آن است که «آقايان جمهوری اسلامی» اين بار از راه ديگری وارد شده و همه ی تلاش خود را معطوف نيازهای جنسی جوان ها کرده و آن را به عنوان بزرگترين مشکل آن ها عنوان می کنند. در واقع همه گستره فساد و اعتياد و بدبختی و بيکاری و نبود آزادی برای جوانان را با يک «نياز جنسی» پوشانده اند و کلی هم امتياز به اسلام داده اند که «برای تمام مشکلات بشر راه حل تعيين کرده است». اما آيا می شود از اين آقايان پرسيد که چطور اسلام برای نيازهای جنسی زنان و مشکلات جنسی آن ها تعيين تکليف نکرده است؟ آيا زنان از ديد اسلام بشر نيستند؟ يا اين که تصور بر این است که زن ها اصلا نياز جنسی ندارند؟ آيا بنظر آقای وزير کشور اين همه دختران جوانی که از فقر به مردانی با ده سال و بيست سال سن بيشتر از خود، و گاه از اين مقدار هم بيشتر، ازدواج می کنند و يا در واقع فروخته می شوند، اگر با شوهران خود مشکل جنسی داشتند می توانند به ازدواج موقت متوسل شوند؟ البته که اين حرف حتما از ديد ايشان و امثالهم کفر است. اما، در اين ميان، خواندن اين خبر هم ـ که اخيرا خبرگزاری رويتر آن را از يکی از روزنامه های داخلی ايران برداشته ـ خالی از معنا نيست: «روزنامه هم میهن هم در این باره به نقل از کارمندان یکی از هتل های تهران نوشت که این هتل با اقامت هر دختر و پسری که دارای مستنداتی درباره ازدواج موقت آنها باشد موافقت می کند و هر هفته حدود یک صد زوج موقت به این هتل مراجعه می کنند. وی اضافه می کند که اکثر آنها پسران جوانی هستند که به همراه زنانی با سن بالاتر به هتل مراجعه می کنند». از دو حال خارج نيست، يا اين زن ها تن فروش هستند و اين زوج ها زير پوشش ازدواج موقت خريد و فروش جنسی می کنند و يا اين که زن هايي هستند که به خاطر نياز جنسی با پسران جوان می روند؛ که اين يعنی که زن ها هم دارای «شهوت خدادادی هستند». باری به اين آقای وزير کشور بايد گفت که نه آقا، گذشته از اين که فرهنگ ايرانی چنين ذلت هايي را بر نمی تابد مردان و زنان متمدن ما نمی گذارند اين آب خوش از گلوی شما پايين برود که ازدواج موقت را از امری پنهانی و زشت و حقير به امری عادی تبديل کنيد. بيست و هفت سال است که با همه ی تبليغاتتان حتی کسانی که برای فقر يا خوشگذرانی تن به اين کار می دهند حاضر نيستند آن را علنی کرده و به آن افتخار کنند. شما و همکارانتان برويد و زنان بدبخت فقير يا زنانی را که دوست دارند تن فروشی کنند به عنوان ازدواج موقت به هتل ها ببريد و دست از سر مردم برداريد.

بازگشت به بالا

دف نوازی و مداحی انحراف ديگر زنان

پس از انقلاب بر سر بود و نبود موسيقی جنگ ها شد تا بالاخره، به شرطی که سنتی باشد و مردان در آن بخوانند و بزنند، اين سرگرمی و هنر کمابيش آزاد شد. بعد کم کم موسيقی پاب هم وارد ميدان شد و در چندين سال اخير هم مانع شرعی نواختن موسيقی به وسيله زنان و خواندن زن ها به طور دسته جمعی برطرف شد. البته اين مربوط به مجامع عمومی و کنسرت و غيره است وگرنه خواندن زنان و زدن و حتی رقصيدن آن ها در مجامع خصوصی بدون مرد در بدترين و سخت ترين روزهای دوره قاجاريه و قبل از آن هم آزاد بوده است. حتی زن ها در سفره های حضرت عباس و جشن های مذهبی به مداحی و يا زدن و رقصيدن می پرداختند. اما اکنون بنظر می رسد که زمزمه ممنوعيت اين کار زن ها هم برخاسته است. اخيرا در سايت خبری سپهر خبری را گذاشته اند در ارتباط با يک آگهی که از «آموزش مداحی و دف نوازی ويژه بانوان» در منطقه سعادت آباد تهران خبر می دهد و در آخر خبر هم نوشته اند: «متاسفانه در جامعه انقلابي ما هيچ دستگاهي براي مقابله با اين انحرافات مسئوليتي ندارد و يا اگر دارد به آن عمل نمي كند!»

بازگشت به بالا

حجاب نشانه ای غير سکولاريستی در فرانسه

پس از گذشت نزديک به دو سال از مطرح شدن قانون منع استقاده از نشانه های مذهبی، و چند ماهی پس از تصويب اين قانون و اجرای آن در مدارس فرانسه، همچنان مخالفين و موافقين اين قانون در حال گفتگو و بحث در مورد آن هستند. در حال حاضر بيش از يک ميليون و دويست دختر دانش آموز در فرانسه وجود دارند که مشمول اين قانون می شوند. نشانه های مذهبی آن ها حجاب اسلامی است. موافقين می گويند که بر اساس قوانين سکولار فرانسه هر نوع تبليغی برای مذهبی خاص در محيط های آموزشی ممنوع است و همين طور استفاده از هر نوع نشانه ای که نمودار مذهبی خاص باشد، مثل استفاده از صليب، کلاه های يهودی و يا حجاب اسلامی. و مخالفين هم می گويند که اين کار لغو کردن آزادی پوشش بشمار می رود که کاری غير دموکراتيک است. اخيرا تلويزيون بی بی سی انگلستان فيلمی از زندگی دختران مسلمان و مدارسی که اين دختران در آن درس می خوانند نشان داده است. در اين فيلم نشان داده شده که مردم فرانسه، که سکولاريسم را اساس جمهوری خود بشمار می آورند، به طور گسترده از اين قانون تازه حمايت کرده اند. و در عوض تعداد زيادی از پنج ميليون مسلمان فرانسوی به شدت با آن مخالف هستند و معتقدند که اين قانون فقط برای مخالفت با حجاب اسلامی وضع شده است. در حال حاضر دختران مسلمانی که يا خود دوست دارند حجاب اسلامی داشته باشند يا به وسيله ی خانواده هاشان مجبور به پوشيدن حجاب اسلامی هستند، با روسری موهای خود را می پوشانند. و به اين ترتيب در مدارس فرانسوی، که در چند سال اخير دخترهايي با حجاب مخصوص جمهوری اسلامی و برخی از کشورهای عربی در آن رفت و آمد می کردند، ديگر ديده نمی شود.

بازگشت به بالا

آيا مرده ی زن و مرد برابر می شود؟

«ديه» جريمه يا خسارتی است که زن و مردی که صدمه ای جانی می بييند و يا کشته می شوند به خودشان يا بازماندگانشان تعلق می گيرد. در قوانين اسلامی تا امروز ديه زنان نصف مردها بوده است. يعنی حتی اگر زنی حامله کشته شود و جنين او پسر باشد به جنين او دو برابر خود او پرداخت خسارت می شود. يعنی می شود گفت که بر اساس اين قوانين حتی مرده يک زن هم نمی تواند به اندازه مرده يک مرد اهميت داشته باشد چه برسد به زنده اش. و حالا درست يک هفته پس از اين که استاد (! ) کوشکی، در دانشگاه خواجه نصير، موضوع کوشش برای برابر کردن زن و مرد در مورد «ديه» را بی اهميت قلمداد کرده است، آيت الله صانعی اعلام کرده که ديه زن و مرد بايد برابر شود. در واقع اين اولين باری است که از درون تشيع يک آيت الله رای به برابری ديه زن و مرد می دهد. اين آيت الله، که چندی پيش نيز با فتوای بالا بردن سن بالغ شدن دختران از نه سالگی به 13 سالگی توجه طرفداران حقوق زنان را بخود جلب کرده بود، هفته گذشته در پايان کلاس های درس خود در مدرسه فيضه «دفاع از حقوق زنان را وظيفه همگان دانست» و اعلام کرد که «ديه زن و مرد بايد برابر باشد». آن چه مسلم است اينکه اختلاف در ديه از جمله مسايلی است که در قران نيامده و از طريق روايات و احاديث وارد فقه شيعی شده و اکنون به عنوان قانون عمل می شود. آيت الله صانعی ضمن جعلی شمردن برخی از احاديث و روايات گفت: «طرح مساله تساوي ديه زن و مرد، نشان‌دهنده تاثيرگذاري عقل در اجتهاد است و فقها، با درک شرايط امروز جامعه و پذيرفتن حضور فعال زنان در عرصه‌هاي مختلف، درصدد اصلاح حکمي فقهي که نصي آن هم در قرآن وجود ندارد، برآمده‌اند». در عين حال، آخرين خبر اين که سيد محمد غروی، سخنگوی جامعه مدرسين حوزه علميه قم، با دلخوری تمام اعلام کرده است که: «كسي كه با مباني فقهي آشنا باشد، نمي‌تواند خواهان تساوي ديه زن و مرد باشد چرا كه براساس روايات معتبر و اجماع فقها، ديه زن و مرد مساوي نيست». و گفته است که نمی شود هر کسی که دلش خواست قوانين را عوض کند. فعلا گويا صحنه صحنه ی زورآزمايي علما است. اگر اين فکر بصورت لايحه در آيد و از دست نمايندگان مجلس به سلامت بيرون بيايد، از آنجا که در مجمع تشخيص مصلحت پشتيبانی چون آقای رفسنجانی دارد، ما ممکن است به زودی شاهد تغيير قانون ديه در جمهوری اسلامی باشيم و برای اولين بار بتوانيم بگوييم که در ايران هم آيت الله هايي وجود دارند که مثل بزرگان مذهبی در مصر و ترکيه قادرند رای به تغيير قوانينی بدهند که عملا مقابل برابری زن و مرد ايستاده اند.

بازگشت به بالا

برگرفته از:

«در قلمرو فرهنگ»

زير نظر اسماعيل نوری علا،

در نشريهء «ايرانيان»

(هفته نامهء چاپ واشنگتن)

از انتشارات:

شرکت رسانه های گروهی ايرانيان واشنگتن

مدير و سردبير: تقی مختار

P.O. Box 2023 Ashburn,

Virginia 20146, USA

Phone: 703.724.9680

Fax: 703.724.9689

E-mail:

iranians@iraniansnewspaper.com

کميته بين المللی نجات پاسارگاد

پويشگران